گروه ادبیات استان همدان

بسیاری از ما از این نکتۀ فوق العاده اعجاز آفرین غافلیم؛وقتی که می خواهیم از کسی تشکّر کنیم علاوه بر تشکّر

درونی و قلبی که بسیار آرامش بخش است در صورتی که این سپاس گزاری با آداب خاصّ خود باشد تاثیرش دو

چندان و بی اندازه می شود؛مثلاً اگر فرد شکر گزار با شادی درونی همراه با تبسّم و با لباس مرتّب و به موقع در

جایگاه و مکان مناسب با فصاحت و بلاغت از کسی یا پدیده ای تشکّر و قدر دانی کند، شدیداً این رضایت و خرسندی و خشنودی

افزون از حدّ انتظار است؛بنابر این تشکّر از کائنات و مخلوقات و شکر گزاری از نعمت های خالق جهان هستی

در همه حال ،همه جا و هر زمانی مسرّت بخش و امید آفرین است پس آرامش درونی هر کسی با شکر گزاری

و تشکّر رابطۀ بسیار تنگاتنگی دارد ؛از این رو حالات و مقامات عرفا با ستایش و ثنا از محبوب و معبود همراه است.

این مقام عرفانی است که مشکلات ما را شکلات می کند ،اتّفاقات به ظاهر سیاه و شوم برایمان سفید و

مبارک می گرددو در یک کلام نوع نگاه، برخورد و دیدگاه هایمان رنگ شکر و سپاس می گیرد و دنیا قطعه ای

از بهشت می گردد.در این صورن چشمه های جوشان حکمت از قلب بر زبان جاری می گردد ؛این لحظه های

قشنگ  سر شار از فوران و فیضان نعمت های الهی است.

«شکر نعمت، نعمتت افزون کند                       کفر نعمت از کفت بیرون کند »

ارادتمند:فلکی

5ـ1ـ95