«بشنوید ای دوستان این داستان/ خود حقیقت نقد حال ماست آن »در منطق الطیر عطار ،تمثیل زیبایی  است  که آن رابه نقل از کتاب «زبان شعر در نثرصوفیّه»دکتر شفیعی کدکنی  می آوریم.«روزی یکی از دوتن سقّا که از یک جا آب بر می داشتند به آن دیگری گفت:مرا آبی ده .آن دیگری گفت :تو هم  که همین آب را داری.بخور ! مرد گفت:«آبی ده مرا که دلم از این آب خویش گرفته است!» به قول معروف :«مرغ همسایه غازه یا به قول نهاوندی ها «دو در خنه ترشه»=دوغ در خونۀ خودمون ترشه.ارادتمند:فلکی..